Biorezonans – czy działa? Fakty, mity i badania naukowe

Biorezonans jest jedną z najczęściej reklamowanych metod tzw. medycyny alternatywnej. W zależności od gabinetu można spotkać deklaracje, że badanie ma wykrywać alergie, nietolerancje pokarmowe, pasożyty, niedobory witamin i minerałów, „obciążenia organizmu”, zaburzenia pracy narządów, a nawet pomagać w leczeniu różnych chorób.

Brzmi to nowocześnie, ponieważ w opisach biorezonansu często pojawiają się pojęcia takie jak częstotliwość, rezonans, fale elektromagnetyczne, energia komórkowa czy sygnały elektryczne organizmu. Problem polega jednak na tym, że używanie terminologii zaczerpniętej z fizyki i medycyny nie oznacza jeszcze, że dana metoda diagnostyczna została naukowo potwierdzona.

Najkrótsza odpowiedź: istnieją urządzenia określane jako biorezonansowe, które rzeczywiście mogą mierzyć pewne parametry elektryczne, np. przewodnictwo lub opór skóry. Nie ma jednak wiarygodnych dowodów, że na podstawie takich pomiarów można rzetelnie rozpoznawać alergie, nietolerancje, pasożyty, niedobory, choroby narządów czy inne schorzenia przypisywane biorezonansowi. Kontrolowane badania diagnostyczne nie potwierdziły takiej skuteczności.[1][2]

Najważniejsze informacje

• biorezonans nie jest jedną ściśle zdefiniowaną metodą – pod tą nazwą funkcjonują różne urządzenia i koncepcje,
• część urządzeń wykorzystuje elektrody i rzeczywiście mierzy właściwości elektryczne skóry,
• sam fakt, że urządzenie mierzy jakiś sygnał, nie oznacza, że potrafi na tej podstawie diagnozować choroby,
• w kontrolowanym badaniu elektrodiagnostyka typu Vega nie potrafiła odróżnić osób uczulonych od nieuczulonych,[1]
• organizacje alergologiczne nie rekomendują biorezonansu jako metody diagnostyki alergii i nietolerancji,[2][3]
• randomizowane badanie terapii biorezonansowej u dzieci z atopowym zapaleniem skóry nie wykazało dodatkowej korzyści ponad leczenie konwencjonalne i placebo,[4]
• biorezonansu nie należy utożsamiać z EKG, analizą BIA, termometrem czy pulsoksymetrem – urządzenia te mierzą konkretne, zdefiniowane parametry fizyczne,
• największym ryzykiem nie musi być sam pomiar, lecz opóźnienie właściwej diagnostyki albo wdrożenie niepotrzebnych diet czy terapii na podstawie niewiarygodnego wyniku.[2][3]

Chcesz częściej widzieć poradniki EKG24 w Google?

Dodaj EKG24 jako preferowane źródło, aby częściej widzieć nasze poradniki o sprzęcie medycznym w wynikach Google.

Dodaj EKG24 w Google

Co to jest biorezonans?

Termin biorezonans nie opisuje jednej precyzyjnie zdefiniowanej technologii diagnostycznej. Na rynku można znaleźć wiele urządzeń różniących się konstrukcją, sposobem pomiaru i deklarowanym zastosowaniem.

W materiałach promocyjnych często pojawia się założenie, że:

• komórki, tkanki lub narządy mają mieć charakterystyczne „częstotliwości”,
• choroba, alergia lub pasożyt mają zmieniać te częstotliwości,
• urządzenie ma rejestrować takie odchylenia,
• oprogramowanie ma następnie przypisywać je do konkretnego problemu zdrowotnego.

W niektórych systemach pacjent trzyma elektrody w dłoniach albo operator przykłada sondę do skóry. W innych urządzenie ma analizować sygnały z określonych punktów ciała.

Problemem nie jest sam fakt rejestrowania jakiegoś sygnału elektrycznego. Problemem jest przypisanie temu sygnałowi znaczenia diagnostycznego, którego nie potwierdzono w wiarygodnych badaniach.

Jak ma działać biorezonans według jego zwolenników?

Najczęściej przedstawiany mechanizm opiera się na założeniu, że organizm i poszczególne substancje emitują charakterystyczne drgania lub częstotliwości elektromagnetyczne.

Według tej koncepcji urządzenie ma:

1. odebrać sygnał z organizmu,
2. porównać go z bazą wzorców,
3. wykryć „zaburzoną częstotliwość”,
4. przypisać ją do alergenu, pasożyta, narządu lub innego problemu,
5. w przypadku terapii – wysłać sygnał mający „skorygować” nieprawidłowość.

Brzmi to technicznie, ale dla takiego modelu diagnostyki nie wykazano wiarygodnego i powtarzalnego związku pomiędzy rzekomo wykrywaną częstotliwością a konkretną chorobą.

Co urządzenie biorezonansowe faktycznie może mierzyć?

W części systemów stosowane są elektrody mierzące przewodnictwo lub opór elektryczny skóry.

Taki pomiar jest jak najbardziej realny. Opór skóry rzeczywiście można zmierzyć.

Na jego wartość wpływa jednak wiele zwyczajnych czynników, np.:

• wilgotność skóry,
• pot,
• siła nacisku elektrody,
• miejsce przyłożenia sondy,
• temperatura,
• kontakt elektrody ze skórą.

I właśnie tutaj pojawia się kluczowa różnica między pomiarem fizycznym a diagnozą medyczną.

Urządzenie może mierzyć opór skóry. Z tego nie wynika automatycznie, że potrafi określić obecność pasożyta, alergię na mleko, niedobór witaminy D albo stan trzustki.

Czy biorezonans działa?

Jeśli przez „działa” rozumiemy:

„czy urządzenie może reagować na zmianę właściwości elektrycznych skóry?”

– w części konstrukcji odpowiedź brzmi: tak.

Jeżeli jednak pytanie brzmi:

„czy na tej podstawie można wiarygodnie diagnozować choroby, alergie, pasożyty i nietolerancje?”

– dostępne dowody naukowe nie potwierdzają takiej skuteczności.

Najważniejsze badanie: czy urządzenie potrafi odróżnić alergika od osoby zdrowej?

Jedno z najbardziej znanych badań opublikowano w czasopiśmie BMJ.

Badacze sprawdzili urządzenie do elektrodiagnostyki typu Vega w warunkach podwójnie zaślepionej próby. Do badania włączono osoby z potwierdzoną wcześniej reakcją w testach skórnych oraz osoby bez takiej reakcji.

Operatorzy urządzenia nie wiedzieli, czy testowana próbka zawiera:

• alergen roztoczy,
• alergen kota,
• czy zwykłą wodę destylowaną.

Wynik?

Test elektrodermalny nie potrafił wiarygodnie odróżnić osób uczulonych od nieuczulonych i nie korelował z wynikami standardowych testów alergicznych.[1]

Autorzy badania stwierdzili, że metoda nie może być wykorzystywana do diagnostyki alergii środowiskowych.[1]

Biorezonans a alergia – czy wykrywa alergeny?

To jedno z najczęściej reklamowanych zastosowań biorezonansu.

Profesjonalne organizacje alergologiczne nie rekomendują jednak bioresonansu jako wiarygodnej metody diagnozowania alergii.

Australasian Society of Clinical Immunology and Allergy wskazuje wprost, że bioresonance machines są odmianą testów Vega, a tego typu metody nie wykazały wiarygodności ani powtarzalności w formalnych badaniach.[2]

British Society for Allergy & Clinical Immunology również zalicza diagnostykę biorezonansową i testy elektrodermalne do metod, które nie są prawidłowymi testami diagnostycznymi alergii pokarmowej.[3]

Jak rzeczywiście diagnozuje się alergię?

Diagnostyka alergii zaczyna się przede wszystkim od wywiadu medycznego.

W zależności od rodzaju podejrzewanej alergii lekarz może wykorzystywać m.in.:

• testy skórne punktowe,
• oznaczenie swoistych przeciwciał IgE,
• kontrolowane próby prowokacji,
• inne badania dobrane do konkretnej sytuacji klinicznej.

NICE podkreśla, że nawet wyniki uznanych testów powinny być interpretowane w kontekście historii objawów pacjenta.[5]

Biorezonans a nietolerancje pokarmowe

W internecie często można spotkać ofertę „testu na kilkaset produktów” wykonywanego podczas jednej sesji biorezonansu.

Lista wyników może wyglądać bardzo przekonująco:

• mleko – nietolerancja,
• gluten – obciążenie,
• pomidor – reakcja,
• kawa – reakcja,
• cukier – obciążenie.

Problem polega na tym, że takiego wyniku nie można utożsamiać z medycznym rozpoznaniem alergii ani nietolerancji.

Organizacje alergologiczne zwracają uwagę, że stosowanie niezwalidowanych testów może prowadzić do eliminowania z diety produktów bez rzeczywistej potrzeby.[2]

U dzieci nadmierne restrykcje dietetyczne mogą być szczególnie problematyczne ze względu na ryzyko niedoborów i zaburzeń prawidłowego żywienia.[2]

Biorezonans a pasożyty – czy można je wykryć bez badania laboratoryjnego?

Jednym z najbardziej spektakularnych twierdzeń spotykanych w ofertach biorezonansu jest możliwość wykrywania wielu różnych pasożytów podczas jednego badania.

Nie ma jednak dobrze zwalidowanego mechanizmu diagnostycznego, który pozwalałby określić obecność konkretnego pasożyta wyłącznie na podstawie rzekomej charakterystycznej częstotliwości organizmu.

Diagnostyka zakażeń pasożytniczych zależy od rodzaju podejrzewanego pasożyta i może obejmować np.:

• badania kału,
• badania krwi,
• badania serologiczne,
• badania obrazowe,
• inne badania laboratoryjne lub kliniczne.

Dobór właściwej metody zależy od objawów i podejrzenia klinicznego.

Czy biorezonans wykrywa niedobory witamin i minerałów?

Nie ma podstaw, aby wynik urządzenia biorezonansowego traktować jako zamiennik laboratoryjnego oznaczenia poziomu określonych substancji.

Jeżeli chcemy wiedzieć, czy pacjent ma np. niedobór żelaza, witaminy B12 czy określone zaburzenia elektrolitowe, wykorzystuje się odpowiednie badania laboratoryjne.

Wynik przedstawiający kilkadziesiąt „niedoborów” po kilku minutach skanowania nie powinien być interpretowany jak wynik badania krwi.

Czy biorezonans może wykryć „obciążenie narządów”?

Określenia takie jak:

• „obciążona wątroba”,
• „osłabiona trzustka”,
• „obciążenie nerek”,
• „spadek energii płuc”,

nie odpowiadają standardowym rozpoznaniom diagnostycznym tylko dlatego, że pojawiły się na ekranie urządzenia.

Ocena funkcjonowania narządów wymaga badań dobranych do konkretnego problemu – mogą to być badania laboratoryjne, obrazowe, czynnościowe lub inne metody diagnostyczne.

Czy biorezonans leczy?

Drugim zastosowaniem biorezonansu jest terapia.

Zwolennicy tej metody twierdzą, że urządzenie może odbierać „nieprawidłową częstotliwość”, odwracać ją albo wysyłać odpowiednio dobrane sygnały mające przywrócić równowagę organizmu.

Jednym z badań sprawdzających takie podejście była podwójnie zaślepiona próba przeprowadzona u dzieci z atopowym zapaleniem skóry.

Pacjenci otrzymywali standardowe leczenie oraz:

• aktywną terapię biorezonansową
• albo terapię pozorowaną.

Nie wykazano istotnej dodatkowej korzyści wynikającej z zastosowania biorezonansu.[4]

„Ale znam osobę, której biorezonans pomógł” – jak to wyjaśnić?

To bardzo częsty argument i nie należy go lekceważyć. Człowiek może rzeczywiście czuć się lepiej po wizycie.

Nie oznacza to jednak automatycznie, że zadziałał mechanizm deklarowany przez urządzenie.

Na poprawę samopoczucia mogą wpływać m.in.:

• naturalne ustępowanie objawów,
• zmiana diety lub stylu życia,
• jednoczesne stosowanie zwykłego leczenia,
• placebo i oczekiwanie poprawy,
• większa uwaga poświęcona zdrowiu,
• wahania nasilenia przewlekłej choroby.

Właśnie dlatego skuteczność metod medycznych ocenia się w badaniach z grupą kontrolną i – jeśli to możliwe – placebo oraz zaślepieniem.

Dlaczego nie wystarczy powiedzieć: „u mnie zadziałało”?

Wyobraźmy sobie 100 osób z objawami, które naturalnie raz się nasilają, a raz słabną.

Wiele z nich szuka pomocy wtedy, gdy objawy są szczególnie dokuczliwe. Statystycznie część pacjentów poprawi się później niezależnie od zastosowanej interwencji.

Bez grupy kontrolnej łatwo przypisać tę poprawę terapii.

To właśnie między innymi z tego powodu medycyna korzysta z badań kontrolowanych.

Dlaczego EKG działa, a biorezonans to coś innego?

To bardzo dobre pytanie, ponieważ zarówno w EKG, jak i w materiałach reklamujących biorezonans pojawiają się słowa takie jak „elektryczność”, „sygnał” i „elektrody”.

Różnica jest jednak fundamentalna.

Aparat EKG rejestruje mierzalne różnice potencjałów elektrycznych związanych z aktywnością serca.

Mechanizm powstawania sygnału jest opisany fizjologicznie. Można go:

• rejestrować,
• kalibrować,
• powtarzać,
• porównywać między urządzeniami,
• odnosić do badań klinicznych i określonych wzorców zapisu.

W biorezonansie problem pojawia się na etapie przejścia:

„zmierzyłem jakiś sygnał” → „na tej podstawie wiem, że pacjent ma pasożyta albo alergię”.

To właśnie ten związek wymaga walidacji – i dla szerokich zastosowań przypisywanych biorezonansowi takiej walidacji nie wykazano.

A co z analizatorem składu ciała BIA?

To również dobre porównanie, ponieważ analizatory składu ciała wykorzystują prąd elektryczny.

BIA – bioimpedance analysis – mierzy impedancję elektryczną organizmu.

To rzeczywisty parametr fizyczny. Na jego podstawie, wraz z innymi danymi, urządzenie estymuje m.in. wybrane elementy składu ciała.

Warto podkreślić słowo „estymuje”. BIA również nie jest pomiarem idealnym. Wynik może zależeć m.in. od nawodnienia, sposobu przygotowania do badania czy zastosowanego algorytmu.

Różnica polega na tym, że:

BIA mierzy zdefiniowaną impedancję i wykorzystuje modele do oszacowania składu ciała. Biorezonans przypisuje mierzonemu sygnałowi znacznie szersze znaczenie diagnostyczne, którego wiarygodność nie została odpowiednio wykazana.

Termometr też nie „widzi” choroby

Termometr medyczny jest jeszcze prostszym przykładem.

Termometr mierzy konkretny parametr: temperaturę.

Jeżeli wynik wynosi 39°C, urządzenie nie twierdzi automatycznie:

„pacjent ma anginę paciorkowcową”.

Mówi jedynie:

„temperatura wynosi około 39°C”.

Przyczynę gorączki ustala się na podstawie objawów, badania pacjenta i – jeśli potrzeba – dodatkowej diagnostyki.

A jak działa pulsoksymetr?

Pulsoksymetr wykorzystuje światło o określonych długościach fali i różnice w pochłanianiu światła przez hemoglobinę.

Na tej podstawie urządzenie szacuje saturację krwi tlenem – SpO₂ – i najczęściej pokazuje również puls.

To również nie jest urządzenie „wszechwiedzące”. Nie diagnozuje samo zapalenia płuc, zatorowości czy choroby serca.

Podaje określony parametr, którego znaczenie interpretuje się w kontekście stanu pacjenta.

EKG, BIA, termometr, pulsoksymetr i biorezonans – najważniejsza różnica

Czy biorezonans jest urządzeniem medycznym?

Nie można odpowiedzieć na to pytanie jednym zdaniem dla wszystkich urządzeń sprzedawanych pod nazwą „biorezonans”.

Status konkretnego urządzenia zależy między innymi od:

• jego przewidzianego zastosowania określonego przez producenta,
• deklarowanych funkcji,
• sposobu wprowadzenia produktu do obrotu,
• spełnienia odpowiednich wymagań prawnych.

Sam wygląd urządzenia, ekran, elektrody ani używanie go w gabinecie nie przesądzają jeszcze o tym, że urządzenie posiada potwierdzoną skuteczność diagnostyczną dla każdej reklamowanej funkcji.

Podobnie oznaczenie CE nie oznacza automatycznie, że dowolne twierdzenie marketingowe dotyczące wykrywania setek chorób zostało niezależnie potwierdzone naukowo.

FDA i urządzenia reklamowane jako bioresonance

Amerykańska FDA reagowała również na przypadki urządzeń reklamowanych jako wykorzystujące technologię „bioresonance”, którym przypisywano możliwość diagnozowania lub leczenia bardzo szerokiego zakresu chorób.

W przypadku urządzeń RoyalVibe i CellQuicken FDA wskazała, że bezpieczeństwo i skuteczność tych urządzeń w diagnozowaniu lub leczeniu deklarowanych chorób nie zostały ustalone.[6]

Nie oznacza to oczywiście, że każde urządzenie nazywane biorezonansem jest tym samym urządzeniem. Pokazuje jednak, jak ostrożnie należy podchodzić do bardzo szerokich deklaracji diagnostycznych i terapeutycznych.

Biorezonans a rzucanie palenia

Biorezonans bywa również reklamowany jako metoda ułatwiająca rzucenie palenia.

Problemem jest ponownie brak mocnych, wysokiej jakości dowodów pozwalających traktować biorezonans jako uznaną metodę leczenia uzależnienia od nikotyny.

Jeżeli ktoś po takiej sesji przestaje palić, efekt może być rzeczywisty na poziomie zachowania – ale nie dowodzi to automatycznie mechanizmu „wygaszania częstotliwości nikotyny”.

Silna motywacja, decyzja podjęta w konkretnym momencie oraz oczekiwanie skuteczności zabiegu mogą mieć duże znaczenie dla zachowania pacjenta.

Mit: „Skoro prąd w organizmie istnieje, biorezonans musi działać”

Fakt: organizm rzeczywiście wykorzystuje zjawiska elektryczne.

Aktywność elektryczna serca jest podstawą EKG. Aktywność mózgu można rejestrować za pomocą EEG. Mięśnie i nerwy również wykorzystują zmiany potencjału elektrycznego.

Nie wynika jednak z tego, że każdy pomiar elektryczny wykonywany na powierzchni skóry pozwala rozpoznać dowolną chorobę.

To podobny błąd logiczny jak stwierdzenie:

„samochód wykorzystuje elektryczność, więc mierząc napięcie na akumulatorze można określić ciśnienie w każdym kole”.

Oba parametry istnieją, ale nie ma między nimi takiego związku diagnostycznego.

Mit: „Biorezonans wykrywa to, czego nie wykrywają lekarze”

Takie stwierdzenie może być atrakcyjne dla osoby, która długo szuka przyczyny swoich objawów.

Problem pojawia się wtedy, gdy urządzenie generuje bardzo długą listę nieprawidłowości, których nie można potwierdzić innymi metodami.

Brak potwierdzenia wyniku w uznanej diagnostyce nie jest automatycznie dowodem na wyjątkową czułość biorezonansu.

Może równie dobrze oznaczać wynik fałszywie dodatni.

Mit: „Skoro urządzenie kosztuje kilkadziesiąt tysięcy złotych, musi być skuteczne”

Cena sprzętu nie jest dowodem jego skuteczności klinicznej.

Wiarygodność metody ocenia się na podstawie takich parametrów jak:

• czułość,
• swoistość,
• powtarzalność,
• zgodność z metodą referencyjną,
• wyniki badań klinicznych.

Mit: „Przecież komputer pokazuje konkretny wynik”

Program komputerowy może przedstawić bardzo profesjonalnie wyglądający raport.

Mogą znaleźć się na nim:

• wykresy,
• kolorowe skale,
• nazwy narządów,
• procenty,
• listy produktów lub pasożytów.

Wygląd raportu nie mówi jednak nic o tym, czy algorytm prawidłowo rozpoznaje chorobę.

Precyzyjnie wyglądająca liczba nie jest tym samym co precyzyjny pomiar.

Jak rozpoznać podejrzane deklaracje dotyczące urządzenia diagnostycznego?

Szczególną ostrożność warto zachować, gdy jedno urządzenie podczas kilku minut badania ma jednocześnie:

• wykrywać setki alergii,
• rozpoznawać pasożyty,
• oceniać wszystkie witaminy,
• analizować hormony,
• oceniać stan kilkunastu narządów,
• wykrywać toksyny,
• rozpoznawać infekcje,
• a następnie jeszcze „leczyć” wykryte problemy.

Im szersza deklaracja diagnostyczna, tym ważniejsze pytanie:

„Czy istnieją dobre badania pokazujące, że urządzenie rzeczywiście potrafi to rozpoznać?”

Jak oceniać, czy urządzenie diagnostyczne jest wiarygodne?

Warto zadać kilka prostych pytań:

1. Co dokładnie urządzenie mierzy?
2. W jakich jednostkach podawany jest pomiar?
3. Czy istnieje metoda referencyjna?
4. Czy wynik można powtórzyć?
5. Czy dwóch niezależnych operatorów otrzyma podobny wynik?
6. Czy metodę sprawdzono w badaniach z zaślepieniem?
7. Jaka jest czułość i swoistość?
8. Czy profesjonalne towarzystwa medyczne rekomendują tę metodę?

To znacznie lepszy sposób oceny technologii niż sugerowanie się liczbą kolorowych wykresów na ekranie.

Czy badanie biorezonansem jest niebezpieczne?

Samo wykonanie określonego pomiaru elektrodermalnego nie musi być największym problemem.

Znacznie poważniejsze konsekwencje mogą wynikać z decyzji podjętych na podstawie niewiarygodnego wyniku.

Przykładowo:

• pacjent może niepotrzebnie wyeliminować wiele produktów z diety,
• może rozpocząć kosztowne kuracje przeciwpasożytnicze bez potwierdzenia zakażenia,
• może opóźnić wizytę u lekarza,
• może uznać, że poważny objaw został już „zdiagnozowany”,
• może zrezygnować z leczenia o potwierdzonej skuteczności.

Organizacje alergologiczne zwracają uwagę właśnie na ryzyko błędnej diagnozy, niepotrzebnych diet i opóźnienia prawidłowego leczenia.[2][3]

Czy można traktować biorezonans jako ciekawostkę?

Jeżeli ktoś traktuje sesję jako doświadczenie wellness i rozumie, że wynik nie zastępuje diagnostyki medycznej, problem jest zupełnie inny niż wtedy, gdy na podstawie urządzenia diagnozuje się choroby lub podejmuje decyzje terapeutyczne.

Granica staje się szczególnie ważna, kiedy wynik prowadzi do:

• odstawienia leku,
• rezygnacji z konsultacji lekarskiej,
• wprowadzenia restrykcyjnej diety,
• leczenia poważnej choroby alternatywną metodą.

Biorezonans – fakty i mity w skrócie

Najczęściej zadawane pytania o biorezonans

Czy biorezonans działa?

Nie ma wiarygodnych dowodów potwierdzających skuteczność biorezonansu jako szerokiej metody diagnostycznej pozwalającej wykrywać alergie, nietolerancje, pasożyty, niedobory czy choroby narządów. W kontrolowanych badaniach elektrodiagnostyka stosowana do diagnozowania alergii nie wykazała oczekiwanej skuteczności.[1]

Czy biorezonans wykrywa alergie?

Nie jest uznawaną metodą diagnostyki alergii. Organizacje alergologiczne, w tym ASCIA i BSACI, nie rekomendują bioresonansu ani testów elektrodermalnych do rozpoznawania alergii.[2][3]

Czy biorezonans wykrywa pasożyty?

Nie ma wiarygodnie zwalidowanego mechanizmu pozwalającego wykrywać konkretne zakażenia pasożytnicze na podstawie rzekomych częstotliwości organizmu. Diagnostyka pasożytów wymaga badań dobranych do konkretnego podejrzenia klinicznego.

Czy biorezonans wykrywa nietolerancje pokarmowe?

Wyniku biorezonansu nie należy traktować jak potwierdzenia alergii lub nietolerancji pokarmowej. Niezwalidowane testy mogą prowadzić do niepotrzebnych diet eliminacyjnych.[2]

Czy biorezonans może zastąpić badanie krwi?

Nie. Jeżeli potrzebne jest oznaczenie poziomu witaminy, hormonu, elektrolitu, przeciwciała lub innego parametru laboratoryjnego, wykorzystuje się odpowiednie badanie laboratoryjne.

Czy biorezonans to placebo?

Nie należy upraszczać całego zjawiska wyłącznie do placebo. Urządzenie może wykonywać rzeczywisty pomiar fizyczny, np. przewodnictwa skóry. Problemem jest brak potwierdzenia, że taki pomiar pozwala diagnozować deklarowane choroby. Subiektywna poprawa po terapii może natomiast częściowo wynikać z efektów niespecyficznych, w tym placebo.

Czy biorezonans jest tym samym co BIA?

Nie. BIA mierzy impedancję elektryczną i wykorzystuje ją do estymowania parametrów składu ciała. Biorezonansowi przypisuje się znacznie szersze możliwości diagnostyczne, dla których brakuje porównywalnej walidacji.

Czy aparat EKG również wykorzystuje prąd?

EKG rejestruje rzeczywiste różnice potencjałów elektrycznych związanych z aktywnością serca. Istnienie takich sygnałów, sposób ich pomiaru oraz znaczenie kliniczne są dobrze opisane i badane.

Czy można ufać testowi, jeśli ma certyfikat?

Należy sprawdzić, czego dokładnie dotyczy dokumentacja konkretnego urządzenia i jakie jest jego przewidziane zastosowanie. Sam certyfikat lub oznaczenie nie oznacza automatycznie potwierdzenia wszystkich twierdzeń marketingowych dotyczących diagnozowania chorób.

Co warto zapamiętać?

• Biorezonans może wykorzystywać rzeczywisty pomiar elektryczny, ale to nie potwierdza przypisywanych mu możliwości diagnostycznych.
• W badaniu podwójnie zaślepionym test elektrodermalny nie potrafił wiarygodnie diagnozować alergii.[1]
• Organizacje alergologiczne nie rekomendują biorezonansu do diagnostyki alergii.[2][3]
• Nie ma podstaw, aby wyniki biorezonansu traktować jak odpowiednik badań laboratoryjnych.
• Nie należy na podstawie takiego wyniku samodzielnie wprowadzać restrykcyjnych diet ani rezygnować z diagnostyki lekarskiej.
• EKG, BIA, termometr i pulsoksymetr mierzą konkretne parametry fizyczne i mają jasno określone zastosowania.
• Kluczowe pytanie brzmi nie: „czy urządzenie coś mierzy?”, ale „czy wykazano, że mierzony parametr wiarygodnie odpowiada temu, co urządzenie ma diagnozować?”

Bibliografia

1. Lewith G.T., Kenyon J.N., Broomfield J., Prescott P., Goddard J., Holgate S.T. Is electrodermal testing as effective as skin prick tests for diagnosing allergies? A double blind, randomised block design study. BMJ. 2001;322:131–134. DOI: 10.1136/bmj.322.7279.131.
2. Australasian Society of Clinical Immunology and Allergy (ASCIA). Evidence-Based Versus Non Evidence-Based Allergy Tests and Treatments – Position Paper. Aktualne stanowisko ASCIA dotyczące niezwalidowanych metod diagnostyki alergii, w tym bioresonansu, Vega testing i electrodermal testing.
3. British Society for Allergy & Clinical Immunology (BSACI). Other tests – Food Allergy Investigations. Stanowisko dotyczące metod takich jak bio-resonance diagnostics, electrodermal testing, Vega testing, analiza włosa i inne alternatywne metody diagnostyczne.
4. Schöni M.H., Nikolaizik W.H., Schöni-Affolter F. Efficacy trial of bioresonance in children with atopic dermatitis. International Archives of Allergy and Immunology. 1997;112(3):238–246. DOI: 10.1159/000237460.
5. National Institute for Health and Care Excellence (NICE). Food allergy in under 19s: assessment and diagnosis. Clinical guideline CG116. Zalecenia dotyczące diagnostyki alergii pokarmowej i alternatywnych metod diagnostycznych.
6. U.S. Food and Drug Administration. RoyalVibe Health Ltd. – Warning Letter 639553 oraz FDA Safety Communication dotycząca urządzeń RoyalVibe Health, CellQuicken i Well-Being Reality. 2022–2023.
7. Australasian Society of Clinical Immunology and Allergy (ASCIA). Evidence-Based Allergy Tests and Treatments – Fast Facts. Materiał dla pacjentów dotyczący metod diagnostycznych opartych i nieopartych na dowodach naukowych.

Artykuł ma charakter edukacyjny. Nie służy do diagnozowania chorób i nie zastępuje konsultacji lekarskiej ani odpowiednich badań diagnostycznych.